جاودانگی دیجیتال!

حسین رهنما، مدیرعامل Flybits، استاد و محقق دانشگاه Ryerson برای شما از جاودانگی دیجیتال می گوید!
نسخه ای از 'شما' که تا همیشه زنده خواهد بود و خانواده و دوستانتان می‌توانند پس از مرگتان با آن در ارتباط باشند!


در حقیقت، رهنما در حال خلق یک آواتار دیجیتال است تا وقتی که خودش فوت کرد، به مانند یک مشاور آنلاین به کمک شرکتش بیاید. مثلا فرض کنید مدیر بعدی شرکت با "مرحوم حسین رهنمای دیجیتال" تماس بگیرد و از او راجع به یک معامله تجاری مشورت بگیرد.


حسین نام این نوآوری خود را «ابدیت افزوده» گذاشته است. او معتقد است در چند دهه آینده حجم داده‌هایی که ما تولید می‌کنیم می‌تواند به اندازه کافی باشد تا این شخصیتهای مجازی بعد از مرگمان قابل بازسازی باشند. سالانه 1.7 میلیون کاربر فیسبوک از دنیا می روند که تا قبل از مرگ حجم قابل توجهی از دیتا تولید کرده‌اند و الگوریتم های هوش مصنوعی میتوانند الگوهای ارتباطی ما با افراد را از درون این داده ها استخراج کرده و به نحو خوبی بازسازی کنند.


اما این "شما"ی مجازی چه شکلی خواهد بود؟ یک بات چت کننده؟ یک ربات صوتی (مثل Siri)، یک کاراکتر انیمیشنی سه بعدی یا حتی در قالب یک ربات انسان‌نما!


رهنما می گوید چیزی که هوش مصنوعی امروز کم دارد، استفاده از context (زمینه) است. ربات های چت امروزی فقط بر اساس موضوع گفتگو، واکنش نشان می‌دهند و حرف می‌زنند، در حالیکه ما انسان ها هنگام بحث، بسته به اینکه طرفمان چه کسی است، کجا هستیم و ... صحبت کردنمان بشدت عوض می شود.


به همین دلیل است که این پلتفرم، داده‌های ارتباطی کاربران را از منابع مختلف مثل فیسبوک، توییتر و ... جمع میکند و آنها را با توجه به context، حالت احساسی گفتگو و جنبه‌‌های این چنینی تحلیل می کند تا به درک درستی از شخصیت فرد برسد.


چند سال پیش خلاقیت یک دختر برنامه نویس روس به نام اوژنیا کویدا خیلی صدا به پا کرد. او که بهترین دوستش (پسر) را به تازگی از دست داده بود برنامه چتی ساخت تا شخصیت او را بازسازی کند و به نوعی زنده نگه دارد.
این برنامه که با کمک ابزار هوش مصنوعی گوگل یعنی تنسورفلو ساخته شده بود از داده‌ها و پیام‌های رد و بدل شده بین این پسر و دوستان و خانواده‌اش استفاده می کرد و نکته جالب اینجا بود که این برنامه هنگام پاسخ دادن به سوالها، شبیه خود مرحوم کمی بی‌ادب تشریف داشت!


کویدا معتقد است مهمترین مانع برای ساختن چنین موجود دیجیتالی، شخصیت بسیار پیچیده ما انسان هاست: «ماها وقتی با آدم‌های متفاوت صحبت می‌کنیم، بسیار متفاوت هستیم. ما چیزی شبیه به 20 هزار شخصیت همزمان داریم!»


از سوی دیگر کارل اوهمان، اخلاق شناس موسسه آکسفورد، اخیرا در مقاله‌ای از نظر اخلاقی به این موضوع پرداخته و گفته که یکسری چارچوب‌های اخلاقی برای این فناوری نیاز است و این پرسش را مطرح کرده که آیا ما باید همان گونه با بقایای دیجیتال افراد برخورد کنیم که موزه‌ها با بقایای انسان‌های پیشین برخورد می‌کنند؟
زیرا این داده ها به گونه‌ای یک "جسد دیجیتال" از شخص فوت شده هستند و نباید صرفا ابزار این بیزینس‌ها شوند.


او گفته هر چند باید نگاه شکاکانه‌ای به این فناوری داشت اما اگر مثلا هدف این فناوری، رسیدن به محصولی باشد که فردی را که دوستش داشته‌ایم و اکنون او را از دست داده ایم بازسازی کند، چه چیزی از این بهتر.


مقاله کامل در زیر:
دیدن کامل مقاله